سی سال حماقت (قسمت اول)

چند وقتی است دو دلم برای نوشتن. بهتر است بگویم هنوز از بهت درنیامده ام. اما نوشتن برای من حکم مداوا دارد . مداوا که می گویم نه اینکه زخم را تمام و کمال ببندد و هیچ ردی هم روی پوست نماند .نه ! فقط کمی آرامتر می شوم. کمی بیشتر تاب میاورم. بیشتر تحمل می کنم این جنس درد را . وگرنه جنس درد از آن جنسی است که روی زخم رویه می بندد . ظاهرش بدشکل است و دل آشوبه می آورد . اما به کوچکترین ضربه ای رویه باز می شود ، زخم خونریزی می کند و تو می دانی تا آخرین لحظات درد را