میدونی چرا به اون رفیق رفقای جدیدت که دورت رو گرفته بودن و همه هم زنای شوهردار بودن نسبت هرزه بودن میدادی؟ چون تو خودت یه هرزه کوچولوی کثیف بودی. بالاخره از قدیم کفتن آب آبو پیدا میکنه، گنداب گودال رو.

لعنت به روح مادرت که تو رو پس انداخت.

دم صبح خوابت رو دیدم. قدت بلندتر از همیشه بود. اندام به شدت تکیده و نحیفت رو بغل کردم و به خودم فشار دادم. دندونات سیاه و کثیف بود. جوری حرف میزدی انگار صد ساله معتادی. زندگیت آشفته و بهم ریخته بود. بهت گفتم چرا اینطوری شدی. گفتی شاید حامله ام و خندیدی.
انشاله که از غصه آبستنی.

ساعت ٣:٤٣ بامداد يكشنبه ست و من هنوز بيدارم و دارم از شدت دلتنگي براي پسرا خفه ميشم. نه اينكه فكر كنيد طفليا هر شب ابن موقع بيدارن ، نه! اما همين كه معلوم نيست كي دوباره ببينمشون داره منو ميكشه. خدايا به نظرت بس نيست؟

* امروز حال عمومیم از همیشه بدتره.
* سالها با یکی دوستی و چقدر کم ممکنه بشناسیش.
* بدترین نوع سوختگی مربوط میشه به سوختگی ناشی ازتهمت.

*درد رو باید فقط برای خودت نگه داری . وقتی به کسی میگی دردت چند برابر میشه.

* امروز صبح که بیدار شدم بلافاصله پسرا رو با واتز آپ گرفتم. هیچکدوم حاضر نشدن تو دوربین نگاه کنن. میترسن از این هیبتی که پیدا کردم.

* خسته و ناامیدم. ناامیدتر از همیشه.

* نمیدونستم به چشم بقیه انقدر هنرپیشه ام. همیشه از هنرپیشگی بدم میومد.

هر روز این موقع داشتم تدارک شام شبشون رو میدیدم. کاش بودن براشون ماکارونی درست میکردم.

دلم برای دست کشیدن بین موهای فرفری و قشنگشون ضعف میره. کاش فرصت بشه بازم ببینمشون.

پی نوشت: صدای نفس کشیدنم گوشم رو اذیت میکنه. یه چیزی از تو هُرهُر ميكنه.

ساعت ۷ دقیقه بامداد روز سه شنبه ست. تازه دو روز و هفت دقیقه گذشته. اما انگار یه عمره.

انگار از ته گوشم زخمه تا ته گلو و انتهای ریه. با هر نفسی که میکشم مثل اینه که کبریت روشن میکشن روی زخم.

این روزا همزمان دلتنگی و دلنگرانی و ترس و ناامیدی و خشم و خستگی و ضعف رو تو وجودم حس میکنم. و انقدر شدت این حس ها زیاده که قدرت فکر کردن به هر چیزی از جمله دلیل به جود اومدن این احساست رو از دست دادم . ساعت ها و دقیقه ها از دستم فرار میکنند و من فقط ادامه مطلب

تازگیا شبا انقدر بلند شدن یا از اول اینطوری بودن؟

عفونت ریه به لطف داروهای رنگارنگ تموم شد و رفت پی کارش. پسرا بعد از حدود یک ماه برگشتن خونه، شیرین تر از قبل !

* کاش فقط برای چند روز اوضاع آروم بمونه. هنوز درد قبلی سرجاشه که با یه درد جدید سورپرایز میشی.

* احساس می کنم وسط یه جنگل زندگی میکنم که با جادوی سیاه طلسم شده . آدماش هم تبدیل شدن به سیاه ترین و کثیفترین هیولاهایی که دنیا به خودش دیده.

چند وقتی است دو دلم برای نوشتن. بهتر است بگویم هنوز از بهت درنیامده ام. اما نوشتن برای من حکم مداوا دارد . مداوا که می گویم نه اینکه زخم را تمام و کمال ببندد و هیچ ردی هم روی پوست نماند .نه ! فقط کمی آرامتر می شوم. کمی بیشتر تاب میاورم. بیشتر تحمل می کنم این جنس درد را . وگرنه جنس درد از آن جنسی است که روی زخم رویه می بندد . ظاهرش بدشکل است و دل آشوبه می آورد . اما به کوچکترین ضربه ای رویه باز می شود ، زخم خونریزی می کند و تو می دانی تا آخرین لحظات درد را

مثل من که "آبی" شده ام . همیشه نباید مناسبتی باشد ، یا به خاطر دل عزیزی باشد که کاری کنی . گاهی هم باید خودت را دریابی . فقط خودت را . بعد هی دور از چشم بقیه بروی بایستی جلوی آینه و به جای اینکه غصه ات بشود ، کیف کنی . گاهی لازم است خودت را دریابی و آنچه ، بد یا خوب ، دلت خواسته را برای فردا نگذاری . از کجا که فردایی باشد و تو هم باشی و تازه آن وقت شرایطش هم فراهم شود! مثل من که باشی و فکر هم بکنی که فرصتت کوتاه است ، کم کم یاد می گیری جور دیگر زندگی کنی . فردا برایت بی معنی می شود و خیلی چیزهای دیگر هم . آن وقت است که به آینه نگاه می کنی و به تلالو رنگ آبی و سبز . و از درخشش چشمانت فردا کور می شود . محو می شود. و تو می مانی و لحظه ای که شکل هیچ کجای زندگیت نیست . + نوشته شده در یکشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۳ساعت 13:9 توسط مرجان | ادامه مطلب

فکر درد از خود درد ، تحملش سخت تره!